เนื้อหา

     Ramsar Site คือ พื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศพื้นที่ชุ่มน้ำ หมายถึง พื้นที่ลุ่ม พื้นที่ราบ พื้นที่ลุ่มชื้นแฉะ พื้นที่ฉ่ำน้ำ มีน้ำท่วม มีน้ำขัง พื้นที่พรุ พื้นที่แหล่งน้ำ ทั้งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและที่มนุษย์สร้างขึ้น ทั้งที่มีน้ำขังหรือท่วมถึงอยู่อย่างถาวรและชั่วคราว ทั้งที่เป็นแหล่งน้ำนิ่งและน้ำไหล ทั้งที่เป็นน้ำจืด น้ำกร่อยและน้ำเค็ม รวมไปถึงพื้นที่ชายฝั่งทะเลและพื้นที่ของทะเลในบริเวณซึ่งเมื่อน้ำลดลงต่ำสุดมีความลึกของระดับน้ำไม่เกิน 6 เมตร

     Ramsar Site เกิดขึ้นเนื่องจากตัวแทนของประเทศต่าง ๆ ได้จัดให้มีการประชุมเพื่อรับรองอนุสัญญาว่าด้วยพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ โดยเฉพาะเป็นที่อยู่อาศัยของนกน้ำ ที่เมืองแรมซาร์ ประเทศอิหร่าน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2514 (ค.ศ. 1971) อนุสัญญานี้เป็นข้อตกลงระหว่างรัฐบาลซึ่งกำหนดกรอบความร่วมมือเพื่อการอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ำโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการอนุรักษ์และยับยั้งการสูญหายของพื้นที่ชุ่มน้ำโลก ซึ่งจะต้องจัดการใช้ประโยชน์อย่างชาญฉลาดและยั่งยืน ตามเงื่อนไขของอนุสัญญาฯกำหนดให้การเสนอพื้นที่ชุ่มน้ำ Ramsar Site ได้ต่อเมื่อ ประเทศเจ้าของพื้นที่นั้นเข้าร่วมเป็นภาคีและรับที่จะปฏิบัติตามอนุสัญญาองค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือ UNESCO โดยกำหนดให้วันที่ ๒ กุมภาพันธ์  ของทุกปี เป็นวันพื้นที่ชุ่มน้ำโลก ( World  Wetland  Day)
     ปี พ.ศ. 2536 คณะอนุกรรมการจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำ มีมติให้เสนอพรุควนขี้เสียนในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ (Ramsar site) ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยพื้นที่ชุ่มน้ำ  (Ramsar Convention) 26 สิงหาคม 2540 คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบให้เสนอพื้นที่พรุควนขี้เสียน เป็นพื้นที่ Ramsar site ต่อมาประเทศไทยได้เข้าเป็นภาคีอันดับที่ 110 ของอนุสัญญาฯ พรุควนขี้เสียน จึงเป็น Ramsar site แห่งแรกของประเทศไทย มีผลบังคับใช้ตามพันธกรณี เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2541 โดยจะต้องดำเนินการสิ่งเสริมการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์พื้นที่อย่างชาญฉลาด  ป่าพรุควนขี้เสียน ตั้งอยู่บริเวณพรุควนขี้เสียน (อ่าวหม้อ) หมู่ที่ 4 ตำบลทะเลน้อย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง ในพื้นที่รับผิดชอบของหน่วยพิทักษ์ป่าพรุควนขี้เสียน 

วีดิทัศน์ เรื่องพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งแรกของไทย